Dag 21: Tongariro Alpine Crossing – De reis naar de maan

8 februari 2015. Vandaag staat de Tongariro Alpine Crossing op het programma, ‘reputedly the best one-day walk in NZ’ volgens de Lonely Planet. Om 20 na 6 rijden we met onze Apollo naar Ketetahi car park, waar we om kwart na 7 opgepikt worden door de Mountain Shuttle die ons naar het startpunt van de wandeling brengt (Mangatepopo). We zijn klaar voor een wandeling van 19 km doorheen actief vulkanisch gebied. Na de eerste meters gaan de jassen de rugzak in. Bij de start van de wandeling is het 7 graden, maar door de felle zon warmt het snel op. Niet veel later gaan ook de fleeces uit. Een steile klim komt ons immers tegemoet. ’t Is puffen geblazen om boven te geraken, maar eens we boven zijn, weten we weer waarom we dit doen…

De uitzichten die we krijgen zijn fantastisch! Ruwe rotsen, lavastenen, geen vegetatie. Langsheen de flanken van ‘Mount Doom’ en Mount Tongariro wanen we ons op de maan. Vaak wanen we ons ook Frodo en Sam die zich een weg banen naar Mordor. De eerste dalende stappen zetten we in vulkanische as. Iets verder doemen drie vulkanische meren en een kratermeer op. Een zoveelste ‘wauw!’ is hier op zijn plaats. Na een laatste kortere klim begint de echte daling. Tijdens het dalen zien we rokende pluimen uit de berg komen, een overblijfsel van een kleinere eruptie in augustus 2012. Na een dikke 2 uren dalen komen we via het bos terug bij onze Apollo uit. Eenmaal terug op de camping snellen we naar de douche want het was zweten geblazen tijdens de tocht!

Opnieuw een dag om nooit meer te vergeten.

 

Dag 19 en dag 20: Napier – Taupo – Tongariro – Room with a view

6 februari is een officiële feestdag in Nieuw-Zeeland: (Treaty of) Waitangi Day. Dat merken we wanneer we Taupo binnen rijden. Overal druk verkeer (naar Nieuw-Zeelandse normen). In de supermarkt Countdown vliegen de BBQ-vleesjes en groenten de deur uit. Er is dan ook een weekend met heel mooi weer voorspeld. Vandaag staat er een vrij koude strakke wind, maar zaterdag en zondag beloven topdagen te worden. We prijzen onszelf weer gelukkig dat de weersgoden ons zo goed gezind zijn in Nieuw-Zeeland.

We gaan een kijkje nemen naar de Huka Falls, waar de Waikato-rivier (de langste rivier van Nieuw-Zeeland) met een verval van 10 meter een kloof instroomt. Het is een mooie plek, maar we zijn niet echt onder de indruk. Tijdens de Copland Track op het zuideiland hebben we al spectaculairdere zaken gezien. Wellicht is het daarom net goed om het zuideiland pas na het noordeiland te doen :-)

Vandaag gaan we nog eens free campen. We parkeren onze Apollo op Five Mile Bay, een prachtige plaats vlak aan Lake Taupo, het grootste meer van Nieuw-Zeeland. Door de strakke en koude wind is buiten aperitieven en/of eten vandaag geen optie, maar dat vinden we niet erg want het uitzicht vanuit onze camper is fantastisch. Het meer dat nu eerder een zee lijkt omwille van de felle wind ligt slechts 10 meter van ons vandaan. Wauw! Dit moet zowat de mooiste plek zijn waar we tot nu toe overnacht hebben. Op de tonen van de gierende wind en golven die tegen de oever klotsen, genieten we van een zelfgemaakte pasta met zalm in de living van onze camper :-)

De volgende ochtend rijden we via Taurangi, de forelhoofdstad van Nieuw-Zeeland, naar Tongariro National Park. Voor het eerst zien we Mount Ruapehu en Mount Ngauruhoe, beter bekend als Mount Doom uit Lord of the Rings, voor ons opdoemen. Prachtig! We rijden door naar het skigebied van Tongariro waar we de stoeltjeslift nemen. We landen op 2020 meter hoogte op Mount Ruapehu die met zijn 2797 meter de hoogste berg van Tongariro National Park is. Opnieuw is het uitzicht onbeschrijflijk mooi. Ondanks het feit dat de schoonheid van de natuur hier moeilijk op foto vast te leggen is, doen we toch enkele pogingen.

Wanneer we terug beneden zijn, springen we onze campervan weer in en rijden we naar onze camping: Whakapapa Holiday Park, vlakbij het befaamde Chateau Tongariro. Wanneer we geïnstalleerd zijn, pikken we nog een kleinere wandeling mee als voorbereiding op de Tongariro Alpine Crossing die we morgen zullen doen. De Taranaki Falls track brengt ons naar de 20 meter hoge Taranaki-waterval, die we spectaculairder vinden dan de Huka Falls in Taupo. Na de twee uur durende wandeling is het tijd om een kookpotje te bereiden. Vandaag op het menu: schnitzel met patatjes en appelmoes. We kruipen niet al te laat onder de lakens want morgen moeten we vroeg uit de veren om onze gereserveerde shuttle naar het startpunt van de Tongariro Alpine Crossing te halen.

 

Dag 18: Wellington – Napier – Meeting a special kiwi

Onze tweede dag op het noordeiland start met een afspraak met een Volkswagen-dealer in Wellington. Reeds een heel aantal kilometers geleden vertelde onze Apollo ons dat ‘ad blue’ moest bijgevuld worden. Normaalgezien krijg je je campervan steeds mee met voldoende ‘ad blue’ zodat je dat zelf nooit moet bijvullen, maar bij ons zijn ze dit een beetje vergeten... Gelukkig is er de 24u road assistance van Apollo. Al in Fox Glacier hadden we hen opgebeld in verband met dit probleem. Zij hebben dan voor ons opgezocht waar we terecht konden voor het bijvullen van ‘ad blue’ want dat is niet zo evident. Op dat moment mochten we nog 2400 km zo verder rijden. In Wellington hadden we om 9u een afspraak gekregen, hoewel bij onze aankomst daar niemand op de hoogte is van onze komst. No worries! De zeer vriendelijke en behulpzame garagist helpt ons graag verder. Terwijl wij nog wat inkopen in de supermarkt doen, krijgt onze campervan een ‘ad blue’-refill. Zoals afgesproken met Apollo, gaat de factuur rechtstreeks naar hen. We bedanken Gazley Motors voor de hulp en vertrekken richting Napier.

Tijdens de rit krijgen we een prachtig zicht op Pakuratahi Forest voorgeschoteld. Bij een tankbeurt langs highway 2 krijgen we van een vriendelijke pompbediende twee fijne tips. Iets verder moeten we binnenspringen bij de chocolatier. OK, doen we! Terwijl we mogen proeven van verschillende soorten chocolade (met kiwi, met chili, met chili en lemon, enz.) maken we met de verkoopster een gezellig praatje over België en zijn chocolade en chocolatiers. We rijden verder naar tip twee; een vogelreservaat in Mount Bruce dat sowieso op onze route ligt. Hier bewonderen we de enige witte kiwi ter wereld in gevangenschap. Wat een lieve pluisbol! De witte kiwi is geen albino. Ze is wit door de recessieve genen van haar ouders. Ze leeft er samen met een bruine kiwi en in het reservaat hopen ze dat de twee een koppel zullen vormen. We proberen de pluisbollen te fotograferen, maar dat lukt niet echt. Je moet de kiwi’s in het donker (met infrarood) bewonderen omdat dit nachtdieren zijn (daarom zie je ze ook niet zomaar in het wild lopen). Met flits foto’s maken mag niet omdat de beestjes daarvan schrikken. Meer dan een vaag iets met lange snavel valt dan ook niet op te maken uit onze foto’s.

Tijd om door te rijden naar Napier! In de latere namiddag komen we aan in het winderige stadje. Napier heeft zeer veel art deco-gebouwen. Na de grote aardbeving van 1931 werd veel in deze stijl terug opgebouwd omwille van drie redenen: het ging vrij snel, het was vrij goedkoop en het was de stijl van die periode. Ondanks een felle koude wind, doet Napier vrij tropisch aan met al zijn palmbomen. Met een mooie ondergaande zon sluiten we onze dag af.

 

 

Dag 16 & dag 17: Kaiteriteri – Picton – Wellington – Crossing the Strait

Op dinsdagochtend 3 februari staan we op met stralende zon en een graad of 25. De start van een erg warme dag in het paradijsje Kaiteriteri, dat wij alweer achter ons moeten laten. Op naar Picton, onze laatste stop op het zuideiland. Omdat we de volgende ochtend tegen 5 uur al moeten vertrekken naar de ferry-check-in, kamperen we ’s avonds op een terrein vlakbij het centrum en vlakbij de Interislander-terminal waar free camping voor één nacht toegestaan is. Net als onze Apollo brengen nog een aantal andere campervans hier hun laatste uren op het zuideiland door.

We zijn aangenaam verrast door Picton. Het stadje is zo veel meer dan enkel een hub voor de ferry naar Wellington. Een prachtige kustlijn, een mooie jachthaven, zicht op de Marlborough Sounds, palmbomen, parkjes,… Het is aangenaam vertoeven in dit tropische, relaxte stadje.

Om half 5 wekt de wekker ons. We springen in onze kleren en rijden met onze Apollo naar de Interislander-terminal. Om half 7 steekt de Arahura van wal. Varend door de Marlborough Sounds en Cook Strait genieten we van de laatste uitzichten die het zuideiland ons te bieden heeft. Drie uur later meren we aan in Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. We parkeren onze Apollo op het Waterfront Motorhome Park dat niet meer is dan een parking (met powered sites) waar je kan overnachten met een campervan. Niet meteen gezellig te noemen, maar wel in het centrum van Wellington en dichtbij alles waar we vandaag moeten zijn.

First thing to do: Te Papa, het nationale museum van Nieuw-Zeeland. Wauw! Geweldig museum! En groot! Maoricultuur, aardbevingen, fauna en flora, vulkaanuitbarstingen, geschiedenis van Nieuw-Zeeland,… Alles wordt op zeer interactieve wijze voorgesteld. Zo maak je onder andere een aardbevingssimulatie mee. Een andere topper is de ‘colossal squid’, een reuzenoctopus die tentoongesteld wordt in liters formaline. Veel te veel te zien en te doen, veel te weinig tijd om alles te zien en te doen. Tegen half 2 pikken we nog een lunch mee (meat pie!) in het museumcafé. Daarna is het tijd om Wellington verder te verkennen.

 

Wellington heeft als bijnaam ‘Windy Welly’ en dat mogen we vandaag aan den lijve ondervinden. Na een eerste winderig toertje langs Cuba Street en het National War Memorial dat momenteel nog een bouwwerf is (opent op ANZAC Day 2015), nemen we de cable car richting botanical gardens. Vanop de heuvel hebben we hier een mooi uitzicht op de stad met haven. We wandelen via de tuinen terug naar beneden. Op terugweg naar het Waterfront passeren we onder meer de Bee Hive, het befaamde parlementsgebouw van Nieuw-Zeeland in de vorm van een bijenkorf. ’s Avonds dineren we in een Thaïs restaurant; deze keer geen Pad Thaï maar wel een heerlijke curry!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 14 & dag 15: Kaikoura – Blenheim – Kaiteriteri – A slice of paradise

Op zondag 1 februari zeggen we de dusky dolphins en sperm whales in Kaikoura vaarwel en trekken we verder naar het noorden van het zuideiland. Eerste halte op de weg is Blenheim, waar we het Omaka Aviation Heritage Centre bezoeken. Daar wordt de collectie WOI-vliegtuigen van filmregisseur Peter Jackson tentoongesteld. In een grote hal wandel je tussen Franse, Britse, Duitse en Italiaanse WOI-vliegtuigen, deels originelen, deels replica’s. Indrukwekkend museum. Hier en daar worden ook andere zaken uit WOI belicht (zoals rekruteringsposters), wat in de context van de WOI-herdenking zeer interessant is.

Tijd om verder te gaan naar Kaiteriteri dat aan de voet ligt van het Abel Tasman National Park. Hoe verder we rijden, hoe slechter het weer wordt… In Kaiteriteri regent het pijpenstelen. Zes weken lang hebben ze hier geen spatje regen gezien, tot vandaag. We kunnen enkel hopen dat het de volgende dag beter wordt.

Maandag 2 februari, we staan op met zwaar bewolkt weer. We boeken onze tickets voor de watertaxi waarmee we Abel Tasman National Park zullen verkennen. Niet veel later begint het water te gieten. De baaitjes van Abel Tasman National Park zouden er een voor een als paradijsjes moeten uitzien. Wanneer het water giet valt dat een beetje tegen. Tegen de middag stopt het met regenen en krijgen we hier en daar een opklaring. Fijn! Zeker omdat we in Onetahuti Bay uit de watertaxi springen om een wandeling doorheen het nationaal park naar Bark Bay in te zetten. Na de eerste zonnige foto’s van dit stukje paradijs, gaan de sluizen echter weer open. Regenjassen opnieuw aan, weg zijn we, het regenwoud in.

Niet veel later keert het tij gelukkig. De hemel trekt open. De blauwe plekken in de lucht worden steeds groter. Dit befaamde stukje paradijs op Aarde wordt met de minuut paradijselijker. Na een snelle picknick wanneer we in Bark Bay aanbeland zijn, is het moment voor een zwempartijtje aangebroken. Azuurblauwe zee, zandstrand, zonneschijn,… This really must be paradise! Later in de namiddag pikt de watertaxi ons opnieuw op. Met een schitterende zon springen we de golven over richting Kaiteriteri. Hier genieten we van een tweede zwempartijtje in de baai vlak voor onze camping. Zalig!